7.65 Tabanca Kaç Mermi Alır? Bir Gencin Yüreğindeki Düşünceler
Bir Akşam, Karşı Karşıya
Kayseri’nin o sakin akşamlarından biriydi. Evden çıkıp, biraz kafamı dağıtmak için dışarıda yürümeye karar verdim. Son zamanlarda, şehrin sokakları ve caddeleri bana hep biraz hüzünlü geliyordu. Belki de içimdeki boşluk, etrafımda olup biten her şeyi daha derin hissettiriyordu. Herkesin telaşı, kendi dünyasında kaybolmuş bir şekilde geçip gidiyordu. Ama ben, o an, bir soru soracaktım kendime: “7.65 tabanca kaç mermi alır?”
Neden bu soruya takıldım, bilmiyorum. Belki de hayatımda, bir şekilde fazla büyük sorular sormak, ona yanıt bulmaya çalışmak istiyordum. Ya da belki sadece o an, içimde bir yerlerde sıkışan bir duyguyu, bir soru olarak dışarı atmak istedim. O gece, düşüncelerim bu şekilde yoğunlaşmıştı; duygularım da bir hayli karışıktı.
O Gün, O İnsan
Kayseri’nin merkezine doğru ilerlerken, karşı kaldırımdan bana doğru yürüyen birini gördüm. O kişi, yıllar önce kaybettiğim bir arkadaşımın, bir zamanlar çok yakın olduğum ama şimdi bambaşka biri haline gelen eski dostumdu. Onu tanıdığımda, yaşamı, hayatı ve hedefleriyle ilgili çok şeyler konuşmuştuk. Ama zamanla yolumuz ayrıldı. O an, gözlerim ona odaklanmışken, sadece aramızda ne kadar mesafe olduğunu düşündüm.
Kısa bir süre önce, bu dostum bana bir “hediye” vermişti. Evet, bir tabanca. İçimde hiçbir zaman gerçek anlamda bir silah kullanma isteği olmamıştı, ama işte o an, o silahı alırken ne hissettiğimi çok iyi hatırlıyorum. Güç, korku ve belirsizlik karışımı bir duyguydu. Ve “7.65 tabanca kaç mermi alır?” sorusunu sormamın nedeni, belki de o anda, silahın bana hissettirdiği karmaşık duygulardı. Hani bir şeyin seni her an tehdit ettiğini düşündüğün zaman, sayılar ve sorular, kendini anlamanın bir yolu gibi gelir ya. İşte o şekilde bir şeydi bu.
O eski dostum, bana o tabancayı verirken, sadece bir “emniyet” duygusu vermek istemişti. Ama belki de aslında, içimdeki boşluğu, yalnızlık hissini bastırmak istemişti. Her şey bir anda karmaşık hale geldi. İçimde yükselen kaygı ve heyecan arasında bir yerde, “7.65 tabanca kaç mermi alır?” sorusu, bana yalnızca o geçmişi ve şimdi ne olacağını hatırlatıyordu.
Hayal Kırıklığı ve Gerçek
O gece, dostumla konuşmak istedim ama kelimeler boğazımda düğümlendi. O an, biraz durakladım, belki de eski yaraların hala kanadığını fark ettim. Yıllar önce birlikte gülüp eğlendiğimiz zamanlar, şimdi bana sadece bir hayal gibi geliyordu. O eski ben, o eski biz; hepsi ne kadar uzakta, ne kadar yabancıydı. Gözlerimiz bir süre birbirine baktı. O sessizlik, ne kadar anlam yüklüydü, anlatamam.
Sonra bir an, gerçekten de “7.65 tabanca kaç mermi alır?” sorusunun anlamını tam olarak kavradım. Belki de bu, bir şeyin sonu veya başlangıcıydı. O anın, bir dönüm noktası olduğu hissi geldi. Kafamı kurcalayan şeyler, kaybolmuş dostluklar, eski kayıplar, yeni korkular — belki de hepsi bir şekilde birbirine bağlanıyordu. Tabanca, tıpkı hayat gibi; sınırsız bir belirsizlik, bir süre sonra tehlike halini alabilirdi.
Zihnimde bir an, mermileri birer birer saydım. 7.65’lik bir tabanca, toplamda 8 mermi alıyordu. Ama o an, bu mermilerin hiçbiriyle ilgilenmiyordum. O mermiler, kaybolan dostluklar, kırık hayaller ya da unutulmuş bir umut olabilirdi. Sayılar, hiç de gerçek değildi aslında. Gerçek, sadece o an hissettiğimiz şeylerdi.
O Korku ve Yalnızlık
Bir süre sonra, dostum bana yalnızca “Bir şeyin var mı?” diye sordu. Her şey o kadar kısa bir sürede değişti ki, içinde bulunduğum duyguları anlatmak imkansız hale geldi. Bir tür boşluk hissettim. O sorunun cevabını tam olarak veremedim. “İyiyim” dedim. Ama içimde bir eksiklik vardı. Belki de her şeyin nedenini bilmediğimi söylemek istemedim. O kadar kaybolmuştum ki, geçmişin hatıralarında.
O gece, sadece tabancanın metalik soğukluğuna değil, aynı zamanda içimdeki korkuya da odaklandım. O eski dostluklar, kaybedilen insanlar… Bir tabanca, bir soru ya da bir kayıp, belki de sadece zamanın getirdiği şeylerdi. Her birimizin içinde birer soru vardı. Bir soru, bir mermi gibiydi. Ve belki de her bir mermi, o kaybolmuş anların yeniden ortaya çıkmasını sağlayabilirdi. Bir şekilde, bunlar hep birbirine bağlıydı. Kısa bir an için, 7.65 tabanca kaç mermi alır sorusu bana çok daha derin bir anlam ifade etmeye başladı.
Yeni Bir Başlangıç
Sabah oluyordu. Gözlerimi açtım. Dışarıdaki ışık, kaybolan zamanın ve eski dostluğun hatırasını biraz daha silmişti. Ama bir şey kalmıştı. Bu gece, belki de bambaşka bir şeyin başlangıcıydı. Hayatta her şey bir anlık değişimle başlar. O eski kayıplar, geçmişin yavaşça silinen anıları… Belki de bir şeyleri anlamak, sorular sormakla değil, hissetmekle ilgiliydi. Bugün, 7.65 tabanca kaç mermi alır sorusu bana sadece bir şeyin ne kadar sınırlı olduğunu hatırlattı. Ama belki de önemli olan, bu sınırlı mermilerle ne yapacağımızdı.
Hayat, bazen bir tabanca kadar tehlikeli ve karmaşık olabilir. Ama aynı zamanda, her anın değerini bilmek, sorular sormak ve her şeyi anlamaya çalışmak, bizi bir adım daha ileriye götürür.